Kinderen betrekken bij emigratieplannen: Nodig of niet?

Kinderen betrekken bij emigratieplannen: Nodig of niet?

Eigenlijk is dit een keuze die iedere ouder natuurlijk zelf maakt. Er is geen ja of nee op te antwoorden. Iedere ouder kent zijn of haar kinderen natuurlijk het beste. Het ligt daarnaast ook nog eens aan de leeftijd, een kind van pakweg acht jaar zal al meer weten en begrijpen dan een kind van twee. Ook het feit of je nog samen bent met de vader/moeder van de kinderen maakt een verschil.

Gescheiden: Emigreren met kinderen, kan dat?

Ben je gescheiden en had je voor de echtscheiding beiden het ouderlijk gezag en is dit na de scheiding zo gebleven dan moet er namelijk zelfs toestemming door de andere ouder gegeven worden om een straat verder te gaan wonen met de kinderen. Laat staan dat je wettelijk zomaar kan en mag emigreren. Dit kan dan, zeker wanneer de andere partner aangifte gaat doen, onder ontvoering vallen en zo kan je strafrechtelijk vervolgd worden. Doe dit dus niet zomaar, spring niet in het diepe! 

Raadpleeg in deze gevallen altijd een advocaat, praat met jouw ex partner en eveneens met de kinderen (indien zij die leeftijd hebben). Ik kan hier verder niet over uitweiden omdat ik zelf uiteraard gewoon samen met mijn man en onze kinderen samen wil emigreren. Dus, indien bovenstaande van toepassing is, zoek zeker gespecialiseerde hulp. Via deze link kan je al veel basisinformatie vinden:  Grenzeloos

Emigreren: Met papa en mama naar een ander land.

Over het algemeen zal emigreren met kinderen, dit wijst uit verschillende onderzoekingen, geen problemen opleveren. Zoals ik al zei, zijn er jonge kinderen in het spel, dan zal de overweging enkel tussen de ouders gaan. Het jonge kind heeft nog niet het vermogen om de gevoelens te uiten of keuzen te maken. Ik spreek dan zelf over een kind tot een jaar of vier. Wetenschappers praten eerder tot een jaar of zes maar ik merk hier anders. Onze dochter van drie praat namelijk lustig mee over Tsjechië en vraagt regelmatig wanneer wij weer naar de berhhuun (bergen) gaan. Blijkbaar voelt zij zich daar ook goed.

Natuurlijk komt er dan een moment dat de ouders het er helemaal over eens zijn,

Domper deze morgen: Aanslagen in Parijs.

Domper deze morgen: Aanslagen in Parijs.

Tsja, daar sta je dan ineens weer met beiden voeten op de grond. Even een goed gevoel, een goede dag en dan staat ineens de wereld op zijn kop. Nu moet ik bekennen dat ik gisteren middag bepaalde hersenspinsels had, die ik dan ook op Facebook gedeeld had. Het lijkt nu een voorgevoel te zijn geweest, maar het kan ook puur toeval zijn natuurlijk.

Het luidde als volgt:

Even een hersenspinsel van mij he...ja heb het weer, de discussie in mijzelf dankzij een bepaalde serie overigens over WO2:

Stel nu he...dat dit hele gedoe met die vluchtelingen gepland was, dat zij wel degelijk iets beloofd was en dat zij niet zelf hierheen zijn gevlucht maar hierheen zijn gehaald. Stel nu dat dit een politiek spel is, dat men bewust haat zaait door bepaalde dingen in de kranten/tv/andere media te gooien, zaken die misschien niet eens waar zijn (ik bedoel hier verder niets mee). Stel nu dat dit de omgekeerde wereld is en dat wij gehersenspoeld worden om juist haat te hebben, maar dat dit precies is wat de politiek wilt? Dat er een reden moet komen om oorlog te voeren? Wat dat? Want zover ik het nu allemaal lees, zie en hoor, denkt niemand meer voor zichzelf maar reageert iedereen op de media (verkapte propaganda??). En ik betrap mijzelf erop dat ik er langzaam aan zelf aan mee ga doen.......Klopt alles wat in de media staat dan is mijn mening hetzelfde als een uur geleden.....stop hiermee, zorg voor eigen volk en een deel is werkelijk een ondankbaar volk....maar wat nu als het niet klopt?

Blijkbaar besprak ik iets wat meerdere mensen dwars zat want ik kreeg redelijk wat reacties. Het heeft mij niet losgelaten, tot vanmorgen vroeg. Het verhaal, de ellende van Parijs. Het heftige verdriet wat hen overkomen is. Het is verschrikkelijk! Het is echt niet normaal mee hoe zulke zaken toch kunnen gebeuren.

Toch is mijn eigen opinie niet veranderd. Mijn eigen gevoel zegt nog steeds dat dit zeker niet afgelopen is en het verteld mijn eigen gevoel ook dat dit voorspeld had kunnen worden. Misschien zelfs wel zo gepland. Verkapte propaganda zeg maar. Ja, het is gebeurd, op een gruwelijke en laffe wijze zijn er teveel onzinnige moorden begaan en vechten er nog eens honderden voor hun leven. Maar opnieuw rijst bij mij de vraag: Wie zit hier achter? Isis heeft het opgeëist ja….dat hebben wij allemaal in de Media kunnen lezen...of zien als je tv kijkt. Maar dat is wederom de Media en ik heb daar weinig tot geen vertrouwen in.

Ondertussen verklaart Nederland IS de Oorlog, idem doet België. Waarom?

Weer thuis van Tsjechië: Het dagelijkse leven begint weer.

Weer thuis van Tsjechië: Het dagelijkse leven begint weer.

Thuis zijn heeft ineens een hele andere betekenis. Ik voel mij als in het huis wat wij twee en een half jaar geleden gekocht hebben. Ik voel mij op de plek die ik als soort van gevangenis noem. Een hele vreemde gewaarwording. Oh de zondag was fijn, natuurlijk, ik zag mijn geliefde pony’s weer en onze vrienden. Maar weer thuis voelde het wederom als sleur. Niet het leven wat ik wil.

Gek genoeg begon de maandag al niet veel beter. De haast, de kinderen die weer naar school moesten, het werken (al had ik dat de vorige week ook gewoon gedaan), het op en af rijden voor afspraken, het regelen van zaken, het alles moet.....Het greep mij naar mijn keel. Ondanks dat dit al jaren mijn leven is voelt het steeds minder als mijn leven.

Nu kan iedereen beginnen te denken dat ik hulp nodig heb, dat ik echt in een zware depressie val of zelfs gek aan het worden ben. Dit is niet zo. Ik ben het strakke, stressvolle en vooral saaie leven gewoon beu. Dagelijkse taken vielen mij deze week dan ook extreem zwaar. Terwijl de kinderen op school zaten deed ik niet veel meer dan wat was draaien en zorgen dat er eten was. Verder hield ik mij bezig met mijn werk.....voordeel, een leuk inkomen, nadeel, enorm veel rommel.

 

Woensdag was een feestdag en om even mijn gedachten te verzetten zijn wij met ons gezin naar mijn broertje en mijn petekindje gegaan waar wij Sint

Plzen (Pilsen) even een tussenstop en verrassing.

Plzen (Pilsen) even een tussenstop en verrassing.

De terugweg naar huis, net als in de zomer krijg ik meteen dat heimwee gevoel. Heel absurd eigenlijk want het was voordien alweer 11 jaar geleden dat wij in dit prachtige land waren. Maar het voelt nog steeds als thuis.

De weg naar Plzen duurde 2 uur, met als eerste een tussenstop bij een villa die te huur stond. Pracht van een woning hoor, leuke ligging ook, maar toch niet hetgeen wij zoeken. Te…modern zeg maar. Al was de maandprijs voor dit stuk, deze plek en de woning echt niet teveel. Maar goed, we hadden afgesproken in Plzen nog even te stoppen voordat wij door zouden rijden naar België.

Aangekomen een aangename verrassing. Het was Kerstmarkt! Super leuk natuurlijk en een hele belevenis voor de kinderen. Het gaat er hier toch net even wat anders aan toe dan in België. Ook trad en een coverband op, met enkel nummers van Queen. Goed dat ze waren! Waar normaal hier in BE de mensen gewoon door blijven wandelen en de, meestal niet zo bekende, band negeren, was dat hier wel anders. Iedereen spoedde zich naar het podium bij de eerste noot en laat ik eerlijk zijn: Ze waren ook fantastisch!

Het was eigenlijk niet zo koud, maar toch viel het mij op dat de Tsjechische kinderen