Tsjechische emigratie droom komt uit! Maar niet zonder slag en stoot.

Tsjechische droom komt uit! Maar niet zonder slag en stoot.

Onze Tsjechische droom is EINDELIJK uitgekomen maar voordat ik hierover iets kan vertellen zitten er natuurlijk nog een aantal maanden tussen mijn laatste post en deze. Dus, in het kort een beetje uitleg van wat er gebeurd is de afgelopen tijd maakt het misschien allemaal net iets handiger. (Toch voor de mensen die niet regelmatig live contact met ons hebben)

De tegenslagen: Kleine rampen met Tsjechische woningen. Gaat de emigratie nog door?

Eind van januari zijn mijn vader en ik inderdaad naar het Oosten van Tsjechië getrokken naar het, goed klinkende, aanbod. Het hotel,  Malý Texas,  was geweldig! Een mooie ruime kamer, vriendelijk personeel een werkelijk een heerlijk Engels ontbijt.

Het was een extreem lange reis maar onze nieuwsgierigheid won het. Wij hadden de sleutel meegekregen van de “villa” dus we konden zo gaan kijken. Het stadje/dorpje was ok, maar mijn gevoel was er niet. Het Noord Oosten is een totaal ander gebied en het leek eerder heuvelachtig dan echt genieten van de bergen. Het trok mij meteen al niet. Het grauwe weer en de kou hielpen niet echt mee. Maar goed, na het zien van de woning waren mijn vader en ik overtuigd. NIET DOEN! Een bouwval was nog zacht uitgedrukt. Ik ga er dus verder ook niet over uitweiden,  behalve dat ik dan wil zeggen: Pas op met wat mensen jou aanbieden. Laat die roze bril niet voor jou spreken! Verwacht jouzelf op het ergste, dan kan het alleen maar meevallen.

Met andere woorden, wij stonden alsnog met lege handen. De dag erna zijn wij dan ook weer teruggereisd naar België om de man en kinderen in te lichten. Wederom een domper dus.

De maand erop ging mijn vader opnieuw de uitdaging aan en besloot richting Pardubice te reizen. Een Tsjechische makelaar had misschien wel wat pandjes. Erg mooie en ook minder mooie maar ach, wij dachten nog steeds dat die zes maanden inwoner zijn belangrijk waren. Dus, hoppa, weer een ritje dit keer samen met de oudste zoon. Het begon goed, het was zo goed als rond. Een grote woning, netjes in orde. Via een bemiddelaar uit Nederland het contract laten nakijken en toen…..toen bleek dat wij BIJNA in de shit waren gekomen. In het contract stond namelijk dat wij direct 10.000 euro moesten betalen en verplicht waren na 1 jaar huur te kopen, de huur werd echter NIET van de verkoopprijs afgehaald. Wat een enorm geluk dat wij gewezen waren op dit soort praktijken en dit, voor het tekenen, lieten nakijken. De makelaar treft echter geen schuld, hij handelde in naam van een Duitser en de makelaar ging dan ook direct aan het werk weer een andere woning te vinden. Die vond hij, met weide, goedkoop. Niet ideaal groot maar voorlopig in orde…enkel 1 probleem…er kon geen vaste woonplaats op worden ingeschreven. Gevolg: Geen woonplaats, geen inschrijving mogelijk dus wij konden niet anders dan afwijzen. Wel hebben wij nog goed contact gehouden met deze makelaar. Erg vriendelijk! Wie weet gaan wij er nog eens langs.

Dan toch maar proberen, smeken om een hypotheek?

 

In mei vond mijn vader het genoeg. Hij besloot dat mijn man en ik maar even naar Tsjechië moesten rijden. Mijn man had toen al zijn halftijds ouderschapsverlof dus 2 dagen later vertrokken wij voor vier dagen naar Plzen. Ineens ging het allemaal enorm snel. Wij zijn, met de gedachten we moeten toch iets anders komt onze droom nooit uit, de bank binnen gestapt. Met een werkgeversverklaring, met inkomstenbewijzen en met staten van uitgaven in België en gewoon gevraagd: Kunnen wij een hypotheek krijgen?

Het antwoord was verbluffend: JA

Vol ongeloof, met papieren in de hand waarmee je een koopovereenkomst kan tekenen (bewijs van de bank dat je al bent gaan vragen hoeveel je kan lenen) stonden wij later weer buiten. Euforisch was redelijk licht uitgedrukt. Hadden wij al deze 100 stappen en sprongen moeten nemen terwijl dit niet nodig was geweest? Blijkbaar! Maar….we gingen diezelfde dag al op huizenjacht.

 

Een aantal huizen hebben wij bekeken, zonder contact van de makelaar. Gewoon rondgereden en gekeken of het iets voor ons was. Er zat weinig bij wat ons hart stal. Dus gaan eten, heel veel gebabbeld en gemaild naar mijn vader en advertenties via Tsjechische verkoopsites bekeken. Ook op fora navraag gedaan, wel of geen makelaar? Gaan voor goedkoop of voor het volledig te ontlenen bedrag ect.? Dingen waar wij eigenlijk nog niet over nagedacht hadden. Op een gegeven moment de knoop doorgehakt. We zouden gewoon wat makelaars afgaan, al trok 1 woning wel onze aandacht, je gokt niet zo snel op 1 paard.

Een dag later met frisse moed de auto in. Vernieuwde energie. Een aantal makelaarkantoren later was die energie zo goed als verdwenen. Of de personen waren er niet, of ze verstonden ons niet of ze wilden niet aan buitenlanders verkopen ect. Erg frustrerend! We werden gewoon lastig tegen elkaar! Maar dat ene huis….dat bleef nog steeds open staan. We besloten dat dit de laatste makelaar zou zijn die we zouden benaderen voordat we een tolk zouden gaan zoeken…..en maar goed ook, deze makelaar (Eva) deed er alles aan om ons zo goed mogelijk te helpen. Ze sprak haar beste Engels en ook haar collega’s hielpen haar. Voor we het wisten hadden wij een afspraak om het huis te gaan bekijken, die avond!  Alle prive afspraken zette ze aan de kant nadat ze ons slopende 2 jarige verhaal hoorde.

 

Foto: www.vrcen.cz

Die avond gingen wij voor het eerst naar Vrcen. Een klein dorpje in Plzen-jih, vlak aan Nepomuk. Een schitterende omgeving! Het huis was bijna niet te zien. Het lag helemaal verscholen, alsof het er eigenlijk niet was. Eva liet ons binnen en vertelde dat het huis al enige tijd leeg stond. Dat was te ruiken, te voelen en te zien. Toch deed het iets met mij. Ondanks dat wij direct wel zagen dat het een flinke schoonmaakbeurt en toch wel opknapbeurt nodig had, raakte het mij.  De keuken moest gerenoveerd, boven waren er geen slaapkamers en dus was er nu maar 1 slaapkamer, een grote woonkamer, eetkamer en mini keuken. Op zolder konden wij niet lopen. Ik heb nog nooit zo’n verzameling van bewaarde schoenen, kleding, dozen, boeken, speelgoed ect. gezien. 

Het tweede gedeelte was een ruwbouw, klaar voor het verder bouwen van een appartement en boven nog eens drie slaapkamers en een badkamer. De ramen zaten erin, verder enkel blokken metselwerk. Toch stond ook dit weer vol met een verzameling van….alles zowat. Toch zorgde dit wederom niet voor een afkeer.

Tegenover de aanbouw een werkhuis, een grote schuur, bomvol met werkmaterialen en rommel maar wel groot! En dan, de stal. De stal is bijna groter dan het huis zelf! Ik kreeg het “little house on the prairy” gevoel….Toen gingen de poorten open en dat moment benam mij de adem! De bloesems, de bergen, de stilte, de ruimte! Ik was er stil van geworden! En mijn man net zo goed!

Na de rondleiding belden wij met mijn vader. Het huis en de ruimte had mij geraakt en toch twijfelde ik….er zou nog extreem veel werk aan gedaan moeten worden om het leefbaar te maken. Ja, we kunnen douchen, ja we kunnen eten, ja we kunnen slapen mits verdeeld over twee kamers, ja ons paard zou een stal en wei hebben…..en daarop zij mijn vader: Doen. We zien wel hoe we het verder maken, maar als de locatie en jullie buikgevoel goed is, doen.

De laatste loodjes tot de echte emigratie naar Tsjechië.

Dus zo is het gekomen. Wij vielen voor het eerste het beste huis wat wij van binnen zagen. Vanwege de rust, de ruimte, de natuur en hetgeen wij ervan zouden kunnen maken. De volgende dag tekende wij al het voorlopig koopcontract en die middag gingen wij met al onze papieren, plus het voorlopig koopcontract naar de bank in Plzen. De hypothecaire lening werd voorbereid, we hebben een uur lang handtekeningen gezet en veel uitleg gekregen (in het Engels). De beste voorwaarden voor ons werden uitgestippeld, we kregen zo ontzettend veel hulp dat wij spontaan beloofden dat, mocht alles binnen een maand in orde zijn, wat zij beloofden, wij voor Belgische bonbons zouden zorgen.

De andere twee dagen bezochten wij bouwmarkten, keken wij wat rond in de buurt, aten voor het eerst in de hostec in Vrcen en werden gezien als buitenlandse toeristen. Al waardeerden zij ons Tsjechische probeersel wel :)

Toen naar huis. Het wachten begon. Eerst kregen wij een mail met nog meer informatie en de vraag nog wat papieren door te sturen. Het bracht mij in de stress. Ik heb werkelijk drie weken niet normaal gefuncioneerd van de zenuwen! Ook Eva stuurde nog een mail met een voorschot op woning, reservatie kosten, die wel van de verkoopprijs afgetrokken zouden worden. Dat was even eng….maar mijn vader betaalde dit. Wij waren, en zijn, tijdelijk even zo goed als blut.

Begin juni, precies drie weken later, kreeg ik in de AH een sms van onze super behulpzame contactpersoon bij de bank Zdenka. Ze had een mail gestuurd….meteen erachteraan kwam een sms: It’s very good news for you, you got the mortage! ;)  Ja echt, er stond een smiley in. Overigens was dit iets wat sowieso al enorm opviel, zakelijk of niet, je wordt overal behandeld als een gelijke. En waarom dan dus geen smileys, hihi of lol gebruiken in mails, brieven of sms-en. Best bizar. Ondertussen ben ik eraan gewend, maar vond dat een paar maanden geleden nog echt extreem raar.

De mensen in de AH zullen zich rotgeschrokken zijn door mijn vreugdekreet. Maar dat kon mij natuurlijk helemaal niks schelen.

Een aantal dagen later zaten wij weer in Tsjechië voor 2 nachten. Onze emigratie zou echt doorgaan! Wij hadden echt een huis! We bekeken de woning nog eens, gingen langs bij Eva de makelaar, bij de bank en een dag later zaten wij met zijn vieren om de tafel om alles af te handelen. We hadden een lamme hand van alle handtekeningen, maar dat hadden wij er enorm graag voor over! Ook hebben wij flink gelachen over uitspraken als PODPIS (spreek uit pot pis wat handtekening betekent) en andere woorden. Ook versprekingen kwamen veel voor waar we smakelijk om lachten. Heerlijk als je zo onbezonnen gewoon jouzelf kan zijn! Ook al zit er iemand van een instantie voor jou.

Er werd afgesproken dat wij eind juni de sleutel zouden krijgen en zo vertrokken we samen met Eva naar de Post voor het halen van stempels, overschrijving kadaster ect. Het werd nog even spannend want de eigenaresse wilde eigenlijk de sleutel pas 20 juli geven, wanneer de bank ging uitbetalen, maar Zdenka en Eva staken daar een stokje voor. Wij waren dus net thuis toen wij wederom terug mochten. 28 juni zijn wij met zijn allen, inclusief volledig pap zijn inboedel, naar Tsjechië gereden. Met de Belgische bonbons, die had Eva zeker verdiend. Ook Zdenka gaat nog bonbons krijgen, maar haar zien wij pas weer eind volgende week.

Ook meteen de kinderen ingeschreven in de verschillende scholen. De kleinste gaat naar de kleuterschool in Vrcen. De twee middelste naar het lager onderwijs in Vrcen en de twee oudsten naar het Middelbaar in Nepomuk. Het schoolsysteem hier is net iets anders (maar in mijn ogen beter) dan in België en Nederland. Daar komt nog een blog over. Een ding is zeker, de hulp, de extra ondersteuning die zij gaan bieden en waar de kids gratis gebruik van kunnen maken, maken mijn ongerustheid over wennen en de taal al direct een stuk minder.

vriendjes in de tuin

Helaas moesten wij zelf nog terug. Een van onze zonen had 7 juli nog een operatie gepland staan. Daarna moest hij nog 8 dagen bijkomen. Dat had hij ook wel nodig! Maar 15 juli, na heel wat ellende om de douane papieren van ons paard in orde te krijgen, konden wij dan eindelijk samen met ons gezin en paard over! En nu, nu zitten wij alweer 1,5 week in ons eigen huis! Een droomstekje als je door de verbouwingen heen kan kijken. Beetje bij beetje integreren wij hier in het dorp. De mensen zijn vriendelijk, behulpzaam en zichzelf. En dan de grootste kloof tussen België, Nederland en Tsjechië: Waar kan je nog tijdens het drinken van een pivo en het roken van een sigaret met de Burgemeester praten en zaken regelen? Ja zo gaat dat hier. Heerlijk! Een verademing om onszelf te kunnen zijn.

Ondertussen is de weide al gemaaid, hebben wij met de hand gehooid en een leuke hooi opbrengst voor de winter kunnen aanleggen en is ons paardje ook al aardig gewend.

En nu: Verbouwen, wennen en….volgende week voor het eerst naar de Tsjechische les ;)

Volgende stap naar emigratie naar Tsjechië

Vandaag hebben wij geprofiteerd van het feit dat de kids weer naar school gingen en wij dus de tijd hadden voor een rondje telefoontjes naar de Notaris en andere zaken. Daarnaast hebben we gezorgd dat er morgen twee ramen zijn, de twee ramen die nog vervangen moesten worden voordat wij ons huis te koop kunnen gaan zetten. Morgen worden ze geplaatst dus weer een stapje vooruit. Dan nog een likje verf her en der en dan kan het huis eind van de week de markt op. Erg spannend allemaal!

Een mooi aanbod voor een tijdelijk huisje in Tsjechië

Vlak na ons bezoek aan Cesky Krumlov, waar mijn man en ik alleen heen waren om te genieten, informatie te verzamelen en om onze bankpassen op te halen, kregen wij een mail van F. Deze gaf ons een machtig aanbod. Een huurwoning die wij tijdelijk kunnen betrekken zodat wij onze hypotheek in CZ makkelijker in orde kunnen brengen. Ondertussen zijn wij al bij hem thuis geweest en hebben wij een enorm leuk contact gehad. Uiteraard zijn wij heel dankbaar voor het aanbod echter, het ligt in Noord Oost Bohemen, wat dus een klein beetje uit de richting van onze droombestemming is.

Echter, dit gebied waar de woning ligt, is eigenlijk direct ook het enige gebied wat wij niet kennen. Dus hebben wij besloten om eind deze maand te gaan kijken en dan een beslissing te nemen om de woning te nemen. (wat hoogstwaarschijnlijk wel het geval zal zijn) Mijn papa en ik gaan alleen, dat is praktischer met het werk van de man en eveneens ook even makkelijker vanwege de school van de kinderen.

Wat betreft de hypotheek, we hebben een goed gesprek gehad met de bank en het is mogelijk met mijn salaris, mijn man zijn ouderschapsverlof en eventueel (voor een hoger bedrag) mijn papa zijn borgstelling een pand aan te schaffen. De makkelijkste manier is zes maanden inwoner zijn, zes maanden lonen op de rekening laten komen en een aanbetaling van een 5% te doen. Dit is in principe het makkelijkste. In Tsjechië is het nog steeds kosten verkoper. Uiteraard is het dan wel handig dat er mensen zijn die de stukken kunnen vertalen en ook dit kost geld. Daarom hebben wij een crowdfunding opgezet. Voor een minimaal bedrag kunnen mijn lezers ons helpen onze droom waar te maken.

De link is te vinden via HIER

Zoals jullie weten is het de bedoeling straks een leuke vakantieplek te maken voor de grote gezinnen en de speciale kinderen. Denk dan aan autistische kinderen, kinderen met adhd, add, verstandelijke beperking ect. Onze pony's gaan mee om ook deze kinderen de kans te geven. Paarden zijn tenslotte een goede therapie. Uiteraard is het de bedoeling ook de officiele inwoners hierin te betrekken.

Indien jullie dus echt geloof hebben in ons kunnen dan zou het heel erg veel voor ons betekenen als jullie ons willen steunen.

Gelukkig Nieuwjaar!

Een bewogen jaar met veel ups en downs en veel opzoekwerk en reisjes naar het prachtige Tsjechië. Het leren kennen van vele nieuwe kennissen, veel hulp gekregen en een jaar vol belevenissen.

Uiteraard moet ik mijn blog nog verder uitbreiden. Tenslotte zijn wij vlak voor Kerstmis met zijn tweetjes nog naar Cesky Krumlov geweest voor het ophalen van onze bankpassen en een aantal afspraken bij makelaars. Dit moet allemaal nog even bezinken want vlak daarna kregen wij nog een aanbod....hier zijn wij druk mee bezig.

Met andere woorden, 2016 gaat een reis zijn. Letterlijk en figuurlijk. Een nieuw leven. Wij hopen dat iedereen onze blog blijft volgen en ons blijven steunen en soms ook even terug met beiden benen op de grond willen zetten ;)

Voor nu

Bij deze beloof ik dat ik mijn blog voor het eind van de maand bijgevuld heb met weer nieuwe informatie, nieuwe ontdekkingen en leuke nieuwe initiatieven.

Nieuwsgierig of willen jullie ons steunen (let op geen verplichting!! Hulp op andere manieren of een woordje of zelfs negatief commentaar is ook welkom) Kijk even HIER

Jij en ik zijn dezelfde

Daar hoog in de bergen, in de rust van de natuur, dicht bij de wolken en de zon, daar voelde ik jou, daar hoorde ik jou en daar was ik jou.

Jij, diegene die ik kwijt raak, waarvan ik soms denk dat zij niet meer bestaat. De druk, de spanning, de prikkels ze duwen jou weg.

Maar daar, daar vind ik jou terug. De stilte in de vroege ochtend laat mijn oren gonzen, het bloed stijgt naar mijn hoofd, de blos komt terug op mijn wangen, mijn longen branden van de zuurstof, mijn ogen beginnen te twinkelen, mijn mond ontspant zich in een glimlach, mijn hoofd wordt leeg en dan, dan voel ik jou.  De zonsopgang boven de bergen, mijn lichaam vol energie. De bossen, de dieren, de rotsen, ik voel mijzelf vrij. Geniet van de eenvoud, het leven. Eindelijk! De strijd is niet verloren, jij bent er nog en jij zult er altijd zijn.

En dan, de zonsondergang, de drukte, de strijd, de ellende en de vele vele prikkels, langzaam aan verdwijn jij weer. Word jij weer weggeduwd, ver weg….maar opgeven doe ik jou niet! Er komt een tijd dat alleen jij er bent, of beter gezegd….ik, mijzelf. Want daar, hoog in de bergen, in de rust van de natuur, daar was ik mijzelf en die persoon wil ik altijd zijn.